Muzyka kameralna jest typem muzyki przeznaczonym dla niewielkich zespołów, w których gra do 9 wykonawców. Nazwa ta często jest mylnie interpretowana przez ludzi nie znających tematu. Włoskie słowo camera nie oznacza urządzenia elektronicznego do filmowania, ale komnatę. Nazwa wzięła się właśnie stąd dlatego, że większość utworów wykonywana była w małych często prywatnych komnatach i innych pomieszczeniach, ale nigdy w kościele lub teatrze ani operze. Muzyka kameralna zaczęła zanikać w XVIII wieku. Utwory kameralne miały swoją charakterystyczną specyfikę. Komponowane były zazwyczaj w formie trzy- lub czteroczęściowego cyklu, którego jądrem była sonata, a drugą część zazwyczaj stanowił jakiś szybki utwór. W kolejnych częściach odgrywano menuet, finał, rondo, wariacje a w końcu finał stanowiła sonata. Podobnie jak symfonie do czteroczęściowych utworów zaliczano smyczkowe, a trzyczęściowe najczęściej posiadały zróżnicowaną obsadę do czterech muzyków.